%J Hamkor konferensiyalar; Vol. 1 No. 2 (2024): O‘ZBEK ADABIYOTSHUNOSLIGINING DOLZARB MASALALARI mavzusidagi xalqaro ilmiy-nazariy anjuman; 111-123 %L arxiv577 %T НАВОИЙ ВА ЧЎЛПОН: КЎК – ЕР КОНЦЕПТИ %I Hamkor konferensiyalar %A Сувон Мели %D 2024 %X Одам оёғи, яъни вужуди билан ерда юрса, кўнгли, руҳи билан бутун коинотни кезади. Агар одам кўнгли билан кўк фарзанди бўлмаса, уни бошқа жонзотлардан ҳеч бир фарқи қолмасди. Шундагина “Ўлганда ҳам вужудинг билан, Кетмагайсан ерга қоришиб” (А.Орипов) амалга ошар, тамом ерга қоришиб кетиш фақат одамнинг вужудига тегишли бўлиб, кўнгил ва руҳият абадийлиги ишонч маснадига кўтариларди. Шунинг учун ҳам кўк шунчаки осмон бўлмай, инсон юксалиши мумкин бўлган олий маъво, керак бўлса, Аллоҳнинг даргоҳидир. Бежиз эмаски, Ҳазрат Навоий “Ҳайрат ул-аброр” достонида кўнгилни солик, яъни суфий тили билан “арши муалло” (энг баланд осмон) деб баҳолайди.