<mods:mods version="3.3" xsi:schemaLocation="http://www.loc.gov/mods/v3 http://www.loc.gov/standards/mods/v3/mods-3-3.xsd" xmlns:mods="http://www.loc.gov/mods/v3" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance"><mods:titleInfo><mods:title>ALI ŞIR NEVÂYÎ’NIN MÜNŞEAT’INDA TALEP CÜMLELERI</mods:title></mods:titleInfo><mods:name type="personal"><mods:namePart type="given">Seyhan</mods:namePart><mods:namePart type="family">TANJU</mods:namePart><mods:role><mods:roleTerm type="text">author</mods:roleTerm></mods:role></mods:name><mods:abstract>Yazılı belgelerle Türkçenin Köktürkler döneminden beri diplomatik bir dil olarak kullanıldığını takip edebiliyoruz. Belgelerdeki dilin gelişmişliğine bakarak bu tarihin daha gerilere gittiğinin de tahmin ediyoruz. Kutadgu Bilig’de dilin kullanımı, söz söyleme ilgili çokça beyit bulunur. Türkçenin farklı tarihî lehçeleriyle ortaya konulan bazı eserlerinde de bu konu üzerinde hassasiyetle durulur. Eski Türkçenin son iki dönemi Eski Uygur ve Karahanlı dönemlerine ait bitigler, yarlıklar ve daha pek çok farklı resmî belgede temelleri atılmış, kendine mahsus binası, üslubu olan bir form bulunmaktadır. Bu geleneğin Timürlüler döneminde de devam ettirildiğini hatta Eski Uygur Türkçesindeki gibi Türk yazısı denilen Uygur alfabesiyle mektupların yazıldığını görüyor, öğreniyoruz.</mods:abstract><mods:originInfo><mods:dateIssued encoding="iso8601">2025-04-28</mods:dateIssued></mods:originInfo><mods:originInfo><mods:publisher>Hamkor konferensiyalar</mods:publisher></mods:originInfo><mods:genre>Article</mods:genre></mods:mods>